Przytulam myśli

wyzute ze wstydu

na zamglonym płótnie

pod rzęsami

pędzlem wyobraźni

kreślę paletę doznań

niespełnienia

Oczy mają woalkę

z mgiełki niepoznanej

obraz się zamazuje

kształty odpływają

ma twarz w twych

dłoniach tonie

czoła się stykają

by wargom było bliżej

do...wielkiej wygranej...

Ja nie proszę, ja nie proszę o nic...

tylko serce, jak dziecko, jak dziecko,

zagubione, nieśmiałe, zmęczone

podniesioną wysoko poprzeczką,

ja nie prosze, to serce, jak dziecko...

Ja nie błagam, ja nie składam dłoni,

jak bezbronna, co modłom zawierza,

za daleko do ciebie, dwa światy,

tulko sercu swój sekret powierzam,

ja nie proszę, to serce, jak dziecko...

Wymyśliło me serce metodę

na tę miłość, co echa nie słyszy,

stary sweter i spodnie żebraka

i nie bije już grzecznie, a dyszy

ja nie prosze, to serce, jak dziecko...

Chce na litość cię złapać, tak brzydko,

więc wydziwia, udaje strapione.

To nie ja wciąż omdlewam przy tobie,

tylko serce miłością szalone...

A to serce...to ja...

tak, jak dziecko...

ZAPACH...

Inaczej pachniesz w dzień deszczowy,

inaczej w ciepły wieczór letni...

Ten romans nasz...dwudziestoletni

przyprawia wciąż o zawrót głowy...

Julka

Pojawiła się nagle,

z kopą srebrnych włosów

rozsypanych artystycznie

pod upięciem…

zatańczyły płomienie

na świeczkach

grzejących klimat

francuskiego wieczoru

na pałacowym tarasie

w Podkowie Leśnej

„la boheme, la boheme”

wtórowała publiczność,

a Ona – malowała swą aurę

na zielonej palecie sosen,

po ich szczyty,

aż po niebo…

„la boheme”, „la boheme…”

Płynęła, dłonie artystycznie

rzeźbiły powietrze,

przesycone zapachem lasu i perfum

zjawiskowa, lżejsza od wiatru,

unosiła się w powietrzu,

jakby nie dotykała ziemi

zatańczyła się w marzenia…

Zestarzały się w sercu,

ale dopóki bije

żyć będą…

Julka (Julia Przerwa-Tetmajer) maluje, głównie portrety.

Nie dostała się do szkoły baletowej. Dostała się 

do wszystkich serc widzów…